z


Idź do treści

...przed beatyfikacją JPII

Listy

List pasterski Arcybiskupa Poznańskiego przed beatyfikacją Jana Pawła II"Otwórzcie drzwi Chrystusowi!". List Pasterski Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego z okazji beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II




Umiłowani Archidiecezjanie!

„Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" - te słowa z dzisiejszej Ewangelii skłaniają nas do refleksji nad osobą i życiem Jana Pawła II. Przez prawie dwadzieścia siedem lat posługiwania piotrowego był on dla nas wszystkich i pozostaje nadal nauczycielem doskonałości, ponieważ był autentycznym świadkiem wiary w Tego, który powiedział o sobie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem" (J 14, 6). Dzisiaj, w ramach przygotowania do jego beatyfikacji, zechciejmy przypomnieć sobie podstawowe kierunki nauczania Papieża Polaka, który uczył nas dróg doskonałości i który niedługo - dnia 1 maja br. - zostanie wyniesiony do chwały ołtarzy.


CHRYSTUS DROGĄ

W programowej encyklice swego pontyfikatu Redemptor hominis Papież przypominał, że jedyną drogą do doskonałości jest Chrystus. Tylko On jest naszą duchową drogą prowadzącą do Prawdy (por. J 14, 1-6). Poza Nim istnieją tylko i wyłącznie manowce. Ten Chrystus jest równocześnie drogą „do każdego człowieka", ponieważ - jak głosi Sobór Watykański II - „Syn Boży, przez wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem".

Dlatego też „Kościół temu jednemu pragnie służyć, ażeby każdy człowiek mógł odnaleźć Chrystusa, aby Chrystus mógł z każdym iść przez życie mocą tej prawdy o człowieku i o świecie, która zawiera się w Tajemnicy Wcielenia i Odkupienia, mocą tej miłości, jaka z niej promieniuje" (RH, 13). W konsekwencji: „Kościół nie może odstąpić człowieka, którego ‘los' - to znaczy wybranie i powołanie, narodziny i śmierć, zbawienie lub odrzucenie - w tak ścisły i nierozerwalny sposób zespolone są z Chrystusem. (...) Ten człowiek jest pierwszą drogą, po której winien kroczyć Kościół w wypełnianiu swojego posłannictwa, jest pierwszą i podstawową drogą Kościoła, drogą wyznaczoną przez samego Chrystusa, drogą, która nieodmiennie prowadzi przez Tajemnice Wcielenia i Odkupienia" (RH, 14).


CHRYSTUS PRAWDĄ

Patrząc na pontyfikat Jana Pawła II, można z pełnym przekonaniem stwierdzić, że Ojciec Święty urzeczywistniał drogę Kościoła w sposób wprost niezmordowany. Kroczył drogami człowieka - zwłaszcza człowieka cierpiącego, chorego, pozbawionego wolności czy też innych podstawowych praw. Wszędzie gdzie był, na wszystkich areopagach świata, głosił ludziom Chrystusa, który jest Prawdą. Prawdą dającą im prawdziwe i pełne wyzwolenie - jeśli tylko zechcą się znaleźć w błogosławionym kręgu jej światła. W wielkiej encyklice Veritatis splendor pisał: „powołani do zbawienia poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa, ‘światłość prawdziwą, która oświeca każdego człowieka' (J 1, 9), ludzie stają się ‘światłością w Panu' i ‘dziećmi światłości' (por. Ef 5, 8) i uświęcają się przez ‘posłuszeństwo prawdzie' (por. 1 P 1, 22)" (VS, 1).

Człowiek ma warunki ku temu, aby poznać prawdę. Góruje przecież nad światem rzeczy swoim rozumem. Dzięki rozumowi postąpił w naukach doświadczalnych, w umiejętnościach technicznych i w sztukach wyzwolonych, dochodząc do wybitnych osiągnięć w badaniu i podporządkowaniu sobie świata materialnego (KDK, 15). Tenże rozum umożliwia człowiekowi poszukiwanie prawdy i znajdowanie jej.

Ale samo posłuszeństwo prawdzie nie zawsze jest łatwe, ponieważ na skutek grzechu pierworodnego człowiek nieustannie podlega pokusie, aby postawić siebie w miejsce Boga i samemu decydować o tym, co jest dobre a co jest złe. „W konsekwencji, ulegając relatywizmowi i sceptycyzmowi (por. J 18, 38), zaczyna szukać złudnej wolności poza samą prawdą" (VS, 1). Tymczasem prawdziwe wyzwolenie i prawdziwą wolność znajdzie człowiek jedynie wtedy, gdy uzna Chrystusa za najwyższą normę swego postępowania. Gdy kształtuje własne sumienie według nauczania Jezusa. Iść za Chrystusem znaczy wiernie podążać za głosem prawidłowo ukształtowanego sumienia nawet - a być może zwłaszcza wtedy - gdy jest to głos domagający się zaparcia się samego siebie. Dlatego też Sługa Boży stwierdzał: „Jezus jest (...) żywą i osobową syntezą doskonałej wolności w całkowitym posłuszeństwie woli Ojca. Jego ukrzyżowane ciało to pełne objawienie nierozerwalnej więzi między wolnością a prawdą, zaś Jego powstanie z martwych to najwyższe świadectwo płodności i zbawczej mocy wolności przeżywanej w prawdzie" (VS, 87).


CHRYSTUS PANEM I DAWCĄ ŻYCIA

Wiernie podążać za Chrystusem, który jest Prawdą, znaczy także uznać w Nim samo Życie, a równocześnie Kogoś, kto jest Dawcą życia. Tę prawdę głosił Jan Paweł II nie tylko słowem, ale całym swoim istnieniem - zwłaszcza wówczas, gdy nadeszły dla niego ostatnie lata naznaczone chorobą i cierpieniem. Stał się wtedy niezrównanym świadkiem wartości życia - życia każdego człowieka, a równocześnie życia w całej jego rozciągłości: od momentu poczęcia, poprzez wiarę w życie wieczne, aż chwilę naturalnej śmierci. On wierzył w to, iż Ewangelia Chrystusa jest Ewangelią życia. Temu właśnie zagadnieniu w specjalny sposób poświęcił inną swoją wielką encyklikę, noszącą znamienny tytuł - Evangelium vitae. „Ewangelia miłości Boga do człowieka, Ewangelia godności osoby i Ewangelia życia stanowią [bowiem] jedną i niepodzielną Ewangelię" (EV, 2). Papież podkreślił w niej najpierw prawdę, że Chrystus jest zarówno Dawcą życia wiecznego, jak i Tym, który poprzez Ewangelię rzucił światło na wartość ziemskiego życia. Czytamy w niej: „Jezus, przedstawiając istotę swojej odkupieńczej misji, mówi: ‘Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości' (J 10, 10). Ma tu w rzeczywistości na myśli owo życie ‘nowe' i ‘wieczne', polegające na komunii z Ojcem, do której każdy człowiek zostaje bez żadnych zasług powołany w Synu za sprawą Ducha Uświęciciela. Ale właśnie w świetle takiego ‘życia' nabierają pełnego znaczenia wszystkie aspekty i momenty życia człowieka" (EV, 1). Ukazuje się przede wszystkim „wielkość i ogromną wartość (...) w jego fazie doczesnej. (...) Równocześnie to nadprzyrodzone powołanie uwydatnia względność ziemskiego życia mężczyzny i kobiety. Nie jest ono jednak rzeczywistością „ostateczną", ale „przedostateczną"; jest więc rzeczywistością, świętą, która zostaje nam powierzona, abyśmy jej strzegli z poczuciem odpowiedzialności i doskonalili ją przez miłość i dar z siebie ofiarowany Bogu i braciom" (EV, 2).

Troska o poszanowanie życia każdego człowieka pozostanie zawsze zadaniem Kościoła. Życie bowiem nie jest jednym z wielu dóbr, obok innych. Życie to fundament, na którym dopiero można rozwijać wszelkie inne zdolności i talenty. Kościół musi więc prowadzić do poszanowania życia, szczególnie dzisiaj, kiedy dominuje „etyka jakości życia", której celem nie jest samo życie, ale maximum przyjemności, co w rezultacie prowadzi do „cywilizacji śmierci". Odpowiedzialność za życie każdego człowieka przejawia się w jednoznacznym sprzeciwie Kościoła wobec wszelkich zagrożeń, na jakie ono dzisiaj napotyka - zwłaszcza w postaci aborcji, eutanazji oraz stosowania tzw. metody in vitro. Brzemię tej odpowiedzialności dźwigał Jan Paweł II z przejmującym heroizmem, stając się - na wzór Chrystusa - jednoznacznym znakiem sprzeciwu wobec coraz bardziej niegodziwych praktyk współczesnego świata w odniesieniu do ludzkiego życia.

ZAKOŃCZENIE


Umiłowani Bracia i Siostry!

Beatyfikacja Jana Pawła II będzie potwierdzeniem tego, że świętość ukazywana przez życie Ojca Świętego jest osiągalna. Że i my - w naszym stanie życia - możemy ją osiągnąć z pomocą łaski Bożej. Przygotujmy się do owocnego przeżycia momentu beatyfikacji, która będzie także wielkim przypomnieniem o naszym osobistym powołaniu do świętości.

Przygotujmy się najpierw w naszych parafiach:

podczas rekolekcji wielkopostnych, Dróg Krzyżowych, Gorzkich Żali,
przez modlitewne czuwanie aż do północy we wszystkich kościołach parafialnych w wigilię święta Miłosierdzia Bożego.
Natomiast w wymiarze archidiecezjalnym przygotujemy:

powołanie Centrum Jana Pawła II poświęconego głównie związkom Ojca Świętego z Poznaniem,
Poznańską Drogę Krzyżową z krzyżem Jana Pawła II z ostatniego Wielkiego Piątku jego życia (w czwartek po Popielcu, dnia 10 marca),
Mszę św. dziękczynną - w dniu beatyfikacji - w kościele Miłosierdzia Bożego (1 maja o godz. 15.00),
apel przy pomniku Jana Pawła II na Placu Katedralnym (1 maja o godz. 21.00),
czuwanie przy krzyżu papieskim na Łęgach Dębińskich (2 maja o godz. 21.00),
uroczyste dziękczynienie Archidiecezji Poznańskiej za beatyfikację - w rocznicę urodzin Jana Pawła II - na Placu Adama Mickiewicza (18 maja o godz. 19.00),
dziękczynną pielgrzymkę archidiecezjalną do sanktuarium w Łagiewnikach (na jesieni tego roku).




Na realizację osobistych postanowień i wszelkich inicjatyw parafialnych - w ramach duchowego przygotowania do beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II - z serca wszystkim i każdemu z Was błogosławię!



+ Stanisław Gądecki



Arcybiskup Metropolita Poznański



Poznań, dnia 20 lutego 2011 roku



Zachęcamy ... | Parafiia sw. Jana Kantego | Listy | Mapa witryny


Powrót do treści | Wróć do menu głównego